Στην αρχή μου φαινόταν παράξενο να γράφω σε ένα μικρό τετράδιο τρία πράγματα για τα οποία ήμουν ευγνώμων κάθε βράδυ. Έμοιαζε ίσως υπερβολικά απλό για να έχει πραγματικό αποτέλεσμα στην καθημερινή μου ζωή. Όμως, ύστερα από έξι μήνες τήρησης, εκείνες οι λίγες αράδες έγιναν ένα μικρό τελετουργικό που πραγματικά άλλαξε τον τρόπο που κλείνω και ξεκινώ τη μέρα μου.

Η ιδέα δεν ήταν δική μου. Την βρήκα σε ένα μικρό βιβλιαράκι ευεξίας στη βιβλιοθήκη της γειτονιάς, αφού ένας μήνας πολλών παράλληλων υποχρεώσεων με είχε αφήσει διαρκώς εκνευρισμένη και χωρίς όρεξη για χαρούμενα μικρά πράγματα. Άρχισα διστακτικά, χωρίς μεγάλες προσδοκίες, με μόνη υπόσχεση προς τον εαυτό μου ότι θα έγραφα κάτι, οτιδήποτε, για δεκατέσσερις συνεχόμενες μέρες.

Πώς ξεκίνησε το πείραμα

Επέλεξα ένα παλιό μπλε τετράδιο και ένα στυλό που μου άρεσε στο χέρι. Αυτό αποδείχθηκε σημαντικό: όταν η εμπειρία γραφής είναι ευχάριστη, η συνήθεια κρατά περισσότερο. Έβαλα στο κομοδίνο μου το τετράδιο πάνω στο βιβλίο που διάβαζα, ώστε κάθε βράδυ, πριν σβήσω το φως, να είναι αναγκαστικά μπροστά μου.

Τους πρώτους μήνες περιόρισα τον εαυτό μου σε τρεις γραμμές. Μια για κάτι που έγινε εκείνη τη μέρα, μια για κάποιον άνθρωπο, και μια για κάτι μέσα μου που εκτίμησα. Έγραφα φράσεις όπως «ευγνώμων για το πρώτο φως στο μπαλκόνι σήμερα», «ευγνώμων για το τηλεφώνημα της φίλης μου Μαρίας», «ευγνώμων που κράτησα την υπομονή μου στη συζήτηση με τον συνάδελφο».

Οι πρώτες αλλαγές που πρόσεξα

Ύστερα από περίπου δύο εβδομάδες, παρατήρησα ένα παράξενο φαινόμενο. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ περπατούσα ή έπινα τον καφέ μου, ο εγκέφαλός μου άρχισε αυτόματα να κάνει νοητικές σημειώσεις: «αυτό είναι κάτι ωραίο, αυτό μπορώ να το γράψω απόψε». Ήταν σαν να είχα εκπαιδεύσει χωρίς να το καταλάβω την προσοχή μου να ψάχνει στιγμές αξιοσημείωτες.

Η αλλαγή δεν ήταν συναισθηματικό «υψιπέτευμα». Δεν αισθανόμουν ξαφνικά πιο χαρούμενη ή ανέμελη. Ήταν κάτι πιο διακριτικό: ένιωθα λιγότερο εγκλωβισμένη στις σκέψεις που επαναλαμβάνονταν. Όταν αργά το βράδυ καθόμουν να γράψω, οι ανησυχίες για το αύριο γίνονταν λίγο πιο μικρές απέναντι στα τρία θετικά που έπρεπε να βρω.

Όταν η συνήθεια δοκιμάστηκε

Δεν ήταν όλα ομαλά. Υπήρξαν βραδιές κουρασμένες, βραδιές στενοχωρημένες, βραδιές που τίποτα δεν φαινόταν αξιόλογο. Σε εκείνες, ανακάλυψα κάτι σημαντικό: το να αναγκάσω τον εαυτό μου να γράψει έστω «ευγνώμων για το ζεστό μου κρεβάτι» ή «ευγνώμων που τελείωσε αυτή η μέρα», συχνά αρκούσε για να σπάσει η μαύρη ομίχλη.

Το ημερολόγιο δεν λειτουργούσε σαν μαγική τεχνική. Ήταν περισσότερο σαν ένας καθρέφτης. Με ανάγκαζε να δω ότι, ακόμα και στις πιο πιεστικές μέρες, υπήρχαν σημεία φωτός. Μερικές φορές αυτά τα σημεία ήταν ιδιαίτερα μικρά, όπως ένα περαστικό σκυλάκι που με κοίταξε με περιέργεια, ή η μυρωδιά από το ψωμί του φούρναρη.

Τι ξεχωρίζει το ημερολόγιο από την απλή σκέψη

Πολλοί άνθρωποι, όταν τους μίλησα για την εμπειρία μου, μου είπαν «μα κι εγώ σκέφτομαι πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων». Το ξέρω. Κι εγώ σκεφτόμουν. Αλλά το γράψιμο είναι διαφορετικό. Όταν βάζεις μια σκέψη πάνω στο χαρτί, της δίνεις βάρος. Σταματάς, σκύβεις, διαλέγεις λέξεις, και κάπως αυτή η σκέψη γίνεται πιο συγκεκριμένη και πιο αληθινή.

Συμβουλές πρακτικές για να ξεκινήσετε

Από την προσωπική μου εμπειρία, αν θέλετε να δοκιμάσετε το δικό σας ημερολόγιο ευγνωμοσύνης, υπάρχουν μερικές πρακτικές που μπορεί γενικά να βοηθήσουν.

• Διαλέξτε ένα τετράδιο που σας αρέσει αισθητικά και απτικά.
• Κρατήστε το χρονικά κοντά: 2-5 λεπτά την ημέρα είναι αρκετά.
• Συνδέστε τη συνήθεια με κάτι ήδη υπάρχον (π.χ. μετά το βούρτσισμα των δοντιών).
• Μην βάζετε στόχο τελειότητας. Επιτρέψτε στον εαυτό σας μέρες χωρίς γράψιμο.
• Επιστρέφετε ήρεμα όταν χάσετε μια εβδομάδα.

«Δεν αλλάζει το τι σου συμβαίνει. Αλλάζει το τι παρατηρείς από όσα σου συμβαίνουν.»

— Από τις σημειώσεις μου, τον δεύτερο μήνα

Έξι μήνες μετά

Σήμερα, μετά από έξι μήνες, το ημερολόγιο είναι μέρος του βραδιού μου όπως το νερό δίπλα στο κρεβάτι. Δεν είμαι πάντα ακριβής. Υπάρχουν εβδομάδες που γράφω μόνο δύο φορές. Όμως κάθε φορά που επιστρέφω, νιώθω ένα ήσυχο, γνώριμο συναίσθημα ανακούφισης, σαν να συναντώ ξανά τον εαυτό μου σε ένα οικείο δωμάτιο.

Η εμπειρία μου συμβαδίζει με αυτό που γενικά υποστηρίζουν οι ειδικοί: μικρές, τακτικές πρακτικές προσοχής στο θετικό μπορούν γενικά να συνεισφέρουν στη συναισθηματική ισορροπία. Δεν είναι λύση για όλα. Είναι όμως ένα μικρό, σταθερό σημείο αναφοράς. Και αυτό, στην καθημερινή ζωή, μετράει.

Σύντομα για την συγγραφέα

Έτοιμοι να ξεκινήσετε τη δική σας μικρή πρακτική; Δείτε ιδέες για ενέργεια